Aşkın ve ailenin fedakârlık örneği bir roman “Deli”

Aşk romanı sevenler için…

“Gülsen Güney ” kaleminden çıkan bu kitap aile, fedakârlık dediğimde aklıma ilk gelenlerdendir. Wattpad uygulamasını kitap okumayı çok sevenler genellikle bilirler, ben de lisedeyken bu uygulama sayesinde sevmiştim kitap okumasını, kimileri bu uygulamayı sevmiyor ama bana göre öyle değil çünkü nerden ne alabildiğine bakmalı insan ve cidden ordan çok kaliteli kitaplarda çıktı. İnsanları teşvik etti okumaya , yazmaya ve kitapları sevdirmeye , çoğu insanın kitap çıkarabilmelerine yardım edebilmesi ve çıkan kitapların film , dizi bile yapanlar var. Benim için deli de o kitaplardan bir tanesi yeri ben de farklıdır.

Kitabın arka kapağı

Annem ve babam, bana karşı hiçbir zaman, o sevgi dolu ve ilgili anne babalar gibi olmadılar. O yüzden ben de küçüklüğümden beri kendimi, rengârenk hayaller kurarak mutlu etmeyi öğrendim. En sevdiğim hayalin rengi ise beyazdı. Beyaz bir gelinlik… Beyaz, mutluluğun, aşkın ve bir gün kendi yuvamı kurabileceğimin müjdecisiydi. Bu evde kavuşamadığım huzura, kendi kurduğum yuvada sahip olacağıma gerçekten inanarak büyümüştüm. Oysa şimdi ailem, bu hayalimi de elimden almıştı.Benimle hiçbir ilgisi olmayan bir olaydan dolayı, hiç tanımadığım ve civardaki herkesin Deli diye bildiği bir adamla evlenmek zorundaydım.
Tüm ilçede deli diye tanınan bir adam: Emre.
Aradığı şefkati ailesinden bile görememiş, tek hayali bir gün sevdiği adamla evlenmek olan bir genç kız: Elif.
Ve zoraki bir evlilik.
Kimsenin bilmediği bir psikolojik sorunla boğuşan Emre ve Emre’yi tanıdıkça ona karşı anlayamadığı bir şekilde merhamet duymaya başlayan Elif, gerçek bir aile olabilecek miydi?
Emre tekrar delirmeseydi; belki…

Kitapta çoğu türe değinmiş yazarımız, hatta ben de birkaç bilgi edindim. Mesela hristiyaların bedenleri üzerinde yaptıkları haç işaretinin anlamını ögrenmiştim. Sayın çok değerli okumayı sevenler psikoloji, aşk ve fedakârlıkığın en iyi örneklerinden birini okumayı size tavsiye ediyorum.

Gelin Elif ‘in ve Emre ‘nin hayatlarına birlikte dahil olalım.

“Yüzümü avuçlarının arasına alarak,
– Sen hiç ayn-ur rıza ile baktın mı ?
– O ne ki ?
– ” Kusur görmeden muhabbet ile bakan gözler demek …” dedikten sonra alnıma sıcacık bir öpücük kondurdu, istemsizce gözlerimi kapattım ve mutluluğun bir damlası sol gözümden yüzüme aktı…“